بودم آن روز من از طایفه دُردکشان
که نه از تاک نشان بود ونه از تاک نشان
سند تاریخی مربوط سال 1324. ق برابر با 1285.ش درست 114 سال پیش است که نشان می دهد ملک قلعه قصاب سرخس مدتها پیش از آن نیز متعلق به سادات کابلی بوده است. تازه چنانکه از متن آن هم معلوم هست سال ها پیش از آن نیز ملک مذکور متعلق به سادات کابلی مقیم سرخس بوده است، درست مثل بقیه اراضی سرخس که خود مردم سرخس زحمت کشیده و به مرور آنها را آباد کرده اند.
با ورود آستان قدس به سرخس، ملک قلعه قصاب به ناروا تصرف و سادات کابلی نیز در سال 1316.ش از قلعه قصاب بیرون رانده شده و به ناچار در قلعه سرخس، قوش خزاعی، قوش عظیم، گنبدلی، کچولی، مزدوران و مشهد سکونت گزیدند(تاریخ انتقال سند ملک قلعه قصاب از سادات کابلی به آستان قدس 16 اسفند 1316.ش است).
سال ها پیگیری حقوقی و به ویژه پایمردی همشهری ما زنده یاد سید مهدی موسوی باعث شد تا سادات کابلی در سال 1357.ش مجدداً اراضی خود را در اختیار گرفته و بر روی آن کشت و زرع کنند.
بر اساس اسناد و شواهد بی شمار تاریخی و حقوقی، مالک واقعی اراضی سرخس فقط مردم سرخس هستند ولاغیر. مردمی که دهها سال پیش از اقدام زورمدارانه، غیرقانونی و خلاف شرع رضاشاه و عواملش ، در شرایط سخت و ناامن آن روزگار سپر بلای مردم خراسان شده، آفتاب سوزان و بادهای داغ قره قوم، زمستان های سرد و استخوان سوز، قحطی ها و خشکسالی ها را به جان خریدند و اراضی بایر سرخس را با کار و کوشش خود و بدون استفاده از هرگونه کمک انسانی و مالی دولت بی کفایت قاجار، آباد و تبدیل به مزروعی و مسکونی کردند، قلعه سرخس ناصری را رونق دادند و دهها پارچه آبادی احداث کردند.
علی اصغر نامی
29 فروردین 1399
https://telegram.me/sarakhsgram